In The Zone

Dance is the hidden language of the soul. — Martha Graham

I want to give a holla to all my fellow Tristanians for their advice, tips, recommendations and visits to my blogsite. Salamat din sa mga pagbibigay ninyo sa akin ng lakas ng loob na “to be true to my dreams.” Ganon din sa mga payo ninyong mag-practice ako lagi ng aking pagsusulat para ma-develop ang skills ko sa pag-kwento.

Kung minsan inaabot ako ng halos isang araw bago ako makatapos ng isang entry para mai-post ko dito sa aking blogsite. Susulat ko muna kahit na walang direksyon ang ideya ko. Tapos aayosin ko ng mahusay. Ipakikita ko ngayon ito sa aking pinsan o tito. Sila kasi ang aking mga tutor. Tinutulungan nila akong makita ang tamang direksyon ng aking kwento. Hinuhusgahan din nila ang mga bokabolaryo na ginagamit ko pati na ang spelling ng mga ito. Tapos pauulit na naman nilang ipapasulat ito sa akin hanggang ang dalawang papel na istorya ay nauuwi sa isa na lamang. Ang lagi nilang payo ay “be concise” para hindi daw antukin mga nagbabasa ng kwento ko. Kung minsan kahit naka-post na ang kwento, ipapa-edit pa uli sa akin.

“Re-write mo uli, pinsan para mas maganda,” ang sabi lagi sa akin ni Kuya Jeff. “Ang mga professional nga ay madalas din nila nirere-write ang kanilang mga composition,” sabi naman ng aking tito.

Sa pag-drawing naman, kagalingan ko lang ang aking ginagamit at hindi na nila ito pinakikialaman kasi wala naman daw silang alam sa pag-drawing. Kadalasan, wala pang kalahating oras tapos na ako sa isang drawing tulad ng mga nai-post ko na dito. Ang mga superheroes, manga or anime characters naman ay medyo may katagalan gawin.

Ang pagsasayaw naman ay iba sa lahat. Sa oras na matutuhan ko na ang mga steps, pag sumayaw na ako ng tuloy-tuloy, wala na akong kailangan pang isipin. Feeling ko ay para na lamang akong isang ibon na lumilipad o kaya naman ay isang kuting na patakbo-takbo na akala mo ay may hinahabol kahit wala. Iba ito talaga. Para bang isa lamang akong ispirito na inaalalayan ng hangin.

Mahiirap talaga ikuwento ito. Kaya tuloy ng nag-suggest ang tito ko na mag kwento ako tungkol sa pagsasayaw, matindi akong napagisip.

Papaano mong masasabi ang pakiramdam mo pag ikaw ay nagsasayaw? Papaano mong idi-describe sa mga mangbabasa ang mga steps that you make when dancing? Doon ako hirap dahilan para sa akin, hindi ko ginagamit ang aking pagiisip o imagination sa tuwing ako ay nagsasayaw. Hindi tulad ng pagsusulat o pag-drawing na gamit mo lagi utak mo. Ang pagsasayaw ay iba talaga.

Nagdedepende lamang ako sa vibration ng music, tapos tuloy ng sumusunod at sumisindak ang aking katawan. Kung maari nga lagi na lamang akong pumikit para mas relax pa ako. Kanya lang baka naman ako masyadong ma-carried away at magkandadapa.

Naintindihan naman ng aking tito at nai-pares niya ang aking experience sa mga tinatawag daw ng mga basketball player na “being in the zone.” Tama nga siya. Sa umpisa medyo nininerbiyos ako lalao na sa mga dance contests. Ngunit maya-maya lamang ay "in the zone" na ako lalong-lalo pa kung ang mga nanonood ay nagsisigawan sa kanilang pagkatuwa sa aking pagsayaw.

Itong darating na summer ay madami na namang dance contest sa mga iba-ibang barangay sa buong Metro Manila. Sasali uli ako ng dance group para lumaban dito. Pagdating ng panahon na yon, ikukwento ko ang aking mga bagong karanasan.